Bookhemian Residency Program

หิว?

“อาหารจานนั้น…ที่เธอกำลังกิน….”

“ฉันหิว”

.

.

.

ท.ล.ล.ท (ทดลองหลงทาง)

14:59 น.นั่งหอบอยู่หน้าที่ทำการไปรษณีย์ภูเก็ต
หลังจากชีพจรลงเท้ามาได้สองแยกไฟแดงก็เริ่มแบตเตอรี่อ่อน

เมื่อเดินจนเหนื่อย ก็ถามตัวเอง “เหนื่อยหรือยัง?”

“นั่งมั้ย?”

.

นั่ง…

ก็นั่ง

เงียบ… สวมวิญญาณเป็นผู้สังเกตชีวิตคนอื่นอย่างไม่ได้รับอนุญาต จินตนาการว่าคลุมผ้าล่องหนของแฮร์รี่พ็อตเตอร์

แต่ดูเหมือนจะคิดไปเองทั้งเพ…เพราะหลายคนที่สวนทางไม่ว่าจะเดินหรือขับรถ ฉันก็ได้สบตากับเขาทุกคน

ที่นี่เหมือนฉันเป็นที่ต้องการยังไงพิลึก โดยเฉพาะมอเตอร์ไซค์รับจ้างและสองแถว

ที่ถามไถ่อย่างเป็นห่วงเป็นใยเสียยิ่งกว่าคนรัก

“ไปมั้ย?”

ก็อยากจะตอบกลับไปว่า
“ไป…ถ้าฟรี”

แต่คิดไปคิดมาอีกที ส่ายหน้าเงียบๆเห็นจะดีกว่า

นั่งดูผู้คนเวียนหน้ากันเข้า-ออกที่ทำการไปรษณีย์ ทั้งไทยและเทศ…
ดูๆไปทุกคนก็จุดหมายเดียวกันคือคงจะอยากให้ของที่ตนส่งนั้นถึงมือผู้รับ

พลางคิด…คนรับจะดีใจแค่ไหนที่ได้รับ
พลางคิด…คนให้จะดีแค่ไหนที่ได้ให้ (และถึงมือผู้รับ)
…………..

แดดเริ่มแรงและเหงื่อก็เริ่มไหลลู่ลงข้างหลัง รู้สึกจั๊กจี๋

นั่งจนเมื่อย ก็ถามตัวเอง “เมื่อยหรือยัง?”

“เดินมั้ย?”

.

เดิน…

ก็เดิน

พัสดุ

…..มีพัสดุส่งมาจากโคราช
บัตรประชาชนหน้าคุ้นๆ
โน๊ตสีแสบตาลายมือเคยๆ
ขึ้นต้นเหมือนเดิม ลงท้ายเหมือนเดิม
แต่อ่านแล้วไม่เหมือนเดิม
…………………..
ก่อนนี้ใจความแบบนี้ จะอยู่บนกระดาษ A4 ใบโตๆบนขาตั้งรีดผ้าตัวเก่า
ซึ่งเมื่อฉันอ่านแล้วก็แค่รับรู้ และปลายทางมันมักลงที่ถังขยะข้างๆ
แต่หนนี้โน็ตใบเล็กๆใบนี้ อุตส่าห์ร่อนมาไกลจากนครราชสีมา

……

นี่อาจเป็นเครื่องรางที่ขลังที่สุด ที่ฉันจะใช้ในตอนเดินทางกลับ
……….

เพราะมาจากเกจิที่หาให้ปลุกเสกที่ไหนไม่ได้อีกแล้วบนโลกใบนี้
……………..

ถามราคา

ฝรั่งตัวใหญ่กับหญิงสาวนุ่งน้อยห่มน้อย กำลังยืนอยู่หน้าโรงแรม
หญิงสาวคงชอบใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นเป็นประจำในเมืองที่แดดร้อนอย่างนี้ ผิวเธอถึงได้คล้ำ
เธอกำลังยกนิ้วบอกราคาแก่ฝรั่ง พร้อมพูดภาษาอังกฤษสำเนียงอีสาน
เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะสื่อสารถึงจำนวนตัวเลขที่เขาต้องควักจ่าย
จนฝรั่งพยักหน้าเข้าใจ ทั้งคู่ยิ้มให้กันดูมีเลศนัย

หญิงสาวเหลือบไปเห็นวินมอเตอร์ไซค์ขับผ่านมาพอดี
เธอโบก มอเตอร์ไซค์คันนั้นจอด ฝรั่งขึ้นไปนั่งบนมอเตอร์ไซค์
เขากล่าวคำว่า “แท้งกิ้ว”
เธอกล่าวคำว่า “บ่เป็นหยังดอก” แล้วเดินกลับเข้าไปในร้านส้มตำข้างทาง

เป็นเรื่องสามัญธรรมดาของนักท่องเที่ยวฝรั่งที่ถามทางและราคาค่าโดยสารที่เขาต้องควักจ่าย

.

.

.

ณ ชายหาด

“เฮ้!ยู!”
“ฟรุ๊ทมั้ย ฟรุ๊ทมั้ย?”
“เฮลโหล!”
“ไทยฟู้ดมั้ย? ไทยฟู้ด!”
“เฮ้!เกิร์ล”
“เฮ้!ยู!เจ็ทสกี!”
“เฮ้ย! แท็กซี่มั้ย?”
“คัมมอนแม๊น!”
“มาสสาจมั้ย ไทยมาสสาจ?”
“สปาฟิช สปาฟิช”
“เฮนนาบอดีเพนท์มั้ย?”
.
.

“เฮ้ยนั่นมันคนไทย”
.
.
.
.
.
“วี้ดวิ้วน้องสาว?”
.
.
.
.
!!!!!!!!!!!!!!?????!!!!!!!!!!!!!!

หมาขึ้นเครื่องบิน

มีโอกาสได้ใกล้ชิด “ไอดอล” ของตัวเองขึ้นอีกระดับ

จากที่เคยมองอยู่ที่พื้นดินตามประสามนุษย์บินไม่เป็น

(รวมทั้งชีวิตเอื่อยๆที่ไม่มีความจำเป็นต้องบินไปไหนนัก)

ก่อนนี้เคยคาดไว้ว่าการได้ใกล้ชิด “ท้องฟ้า” จะต้องตื่นตาน่าดูชม

ในฐานะที่เคยมองดูจากที่ไกลแสนไกล

…เอาเข้าจริงกลายเป็นว่ารู้สึกเหมือนเดิม แม้ไม่ถึงกับแก้มแนบก้น

ท้องฟ้าก็ยังคงเป็นท้องฟ้าที่เคยรู้จัก ซื่อตรงต่อตัวเองไม่ว่าจะเช้าหรือเย็น

ท้องฟ้าไม่ได้ดูสวยขึ้น ถึงจะมองจากที่สูงขึ้นมากกว่าเดิม

ใช่ว่ามองจากพื้นดินแล้วเป็นสีฟ้า ขึ้นมาเห็นเป็นสีเขียวเมื่อไร

…ที่ปลุกสายตาได้คือพื้นดินต่างหาก….

จากที่สูงเสียดฟ้า มองลงไปไม่เห็นใครเลยสักคนแบบนี้

แทบดูไม่ออกเลยว่าใครสวย-ใครหล่อ

fish piss in the sea(so do people)

20.3.10 วันเปิดงาน

“ท่าคุ้นๆ”

หลังเสียงการกดชัดเตอร์ ทุกสิ่งหยุดการเคลื่อนไหว

1ส่วน20ของวินาทีได้ถูกบันทึก

หลังเสียงการกดชัดเตอร์ ทุกสิ่งเคลื่อนไหว

My new discovery

1+1 = 15 or 17 ?

2+1 = 25 or 30 ?

3+1 = 35 or 40 ?

พบหมีขาวที่ภูเก็ต !

11.03.10

เมื่อเวลาประมาณ 11:11 น. บริเวณสะพานกอจ๊าน

เส้นตัดระหว่างถนนเทพกระษัตรีและถนนพังงาอำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต

พบศพตุ๊กตาหมียักษ์ ตุ๊กตากบเขียวตาโปน หมอนรูปหัวใจปักลายคิตตี้แดง ถ้วยรางวัลนอนหักตัว

รูปถ่ายคู่ชายหญิงขาดครึ่งกระจัดกระจาย และถุงหิ้วพลาสติกห้างดังบรรจุชุดชั้นในสตรี

คาดว่าเหตุน่าจะเกิดจากการสะบั้นรักกลางคันที่ยืดเยื้อมายาวนานของคู่รักชายหญิงคู่หนึ่ง

ผู้ก่อเหตุน่าจะใช้รถยนต์เป็นยานพาหนะ

เพราะหากเป็นจักรยานยนต์อาจต้องขนส่งกันมากกว่าหนึ่งรอบ

แต่นั่นอาจหมายถึงความตั้งอกตั้งใจของเขาหรือเธอ

และคาดการณ์จากสถานที่เกิดเหตุผู้ก่อเหตุน่าจะชื่นชอบวง Ynot7 เป็นพิเศษ

โดยเฉพาะเพลงทิ้งรักลงแม่น้ำ

และในกรณีนี้แม่น้ำอาจอยู่ไกลไป เลยทิ้งคลองแทนก่อนละกัน

ทางผู้พบเห็นแนะนำให้พ่อแม่ผู้ปกครองเฝ้าระวังลูกหลานของตน

เพราะอาจเกิดพฤติกรรมเลียนแบบแห่กันไปทิ้งตุ๊กตาได้